กระถางดอกไม้ให้คุณ Grataang Dokmai Hai Kun (A Pot of Flowers for You)

Lyrics and melody by แอ๊ด คาราบาว Aed Carabao
Album: เวลคัมทูไทยแลนด์ Welcome to Thailand
SUPPORT THE ARTISTS and BUY THIS ALBUM AT eThaiCD where you can shop in English!

Note: According to the band’s discussion in the intro to the Carabao The Series episode for this song,  this silly song about someone who can barely sing is based on an actual incident that happened to Lek Carabao as a kid–almost exactly as told here in song. A neighbor threw a flowerpot at Lek’s band while they were practicing. (Nevertheless, it was Aed who wrote the song.) Once they had the song, they wondered who to give it to (who would believe the story with either Aed or Lek singing it?), and decided to give it to Ot. At first he sang it very beautifully and had to be coached into singing it badly, lol . . .

Version by Tattoo Colour, from  Carabao The Series, both the TV series and associated album of Carabao covers:

ขอให้ฉันได้ร้อง เพลง บ้าง สัก เพลง
kŏr hâi chăn dâai róng playng bâang sàk playng
Let me sing a song, just one song
ฉันไม่เคยคิดร้อง เพลง เลย สัก เพลง
chăn mâi koie kít róng playng loie sàk playng
I never thought [I would be] singing at all, not even one song
เพลง นี้เป็นเพลง แรก และเป็นเพลงสุดท้าย
playng née bpen playng râek láe bpen playng sùt táai
This song is the first song, and it’s the last song
ในชีวิต ของฉัน ที่ คุณจะได้ยินได้ฟัง
nai chee-wít kŏng chăn têe kun jà dâai yin dâai fang
of my life that you will hear [or] listen to

….ความหลังครั้งเมื่อฉัน หัด เล่น ดนตรี
…. kwaam lăng kráng mêua chăn hàt lên don-dtree
In the past, when I would practice playing music,
มีฉิ่งฉับ เป่าแตร กลอง แทร็กและนิ้งหน่อง
mee chìng chàp bpào dtrae glong tráek láe ning nông
[we’d] have little cymbals, a trumpet blowing, drums, tracking [a beat], and xylophone
พอ เลิกเรียนเพื่อนฝูงเริ่มซ้อม ดนตรี
por lêrk rian pêuan fŏong rêrm sóm don-dtree
As soon school was out, my friend would start rehearsing music
ดังตั้งแต่ ต้นซอย ยันถึง ท้ายซอย
dang dtâng dtàe dtôn soi yan tĕung táai soi
[It was] loud, from one end of the street to the other

….อ๊อดหัดเล่นดนตรี
…. ót hàt lên don-dtree
… Ot practices music
เพราะมี ใจรัก ในเสียง เพลง
prór mee jai rák nai sĭang playng
because he has love for music
เสียงดนตรีบรรเลง
sĭang don-dtree ban-layng
Music making
เป็นส่วนหนึ่ง ของชีวิตอ๊อด
bpen sùan nèung kŏng chee-wít ót
is a part of Ot’s life
เราร่วมกันบรรเลง บทเพลง
rao rûam gan ban-layng bòt playng
Together we make music/songs
กล่อมโลก ให้สดใส
glòm lôhk hâi sòt săi
to soothe the world so it’s bright and cheerful
คลายความหงอยความเหงา
klaai kwaam ngŏi kwaam ngăo
alleviating listlessness, loneliness,
ความเศร้า ความทุกข์และความโศก
kwaam sâo kwaam túk láe kwaam sòhk
depression, suffering, and sadness

ขอให้ฉันได้ร้อง เพลง บ้าง สัก เพลง
kŏr hâi chăn dâai róng playng bâang sàk playng
Let me sing a song, just one song
ฉันไม่เคยคิดร้อง เพลง เลย สัก เพลง
chăn mâi koie kít róng playng loie sàk playng
I never thought [I would be] singing at all, not even one song
เพลง นี้เขาบัง คับ ให้ฉันต้องร้อง
playng née kăo bang káp hâi chăn dtông róng
They forced me to sing this song.
ต้อง ฝึกตั้งนานเท่าใด
dtông fèuk dtâng naan tâo dai
However long I must practice,
ก็ยังร้อง ไม่ค่อย จะเป็น เพลง
gôr yang róng mâi kôi jà bpen playng
I still can’t really sing a song

อ๊อดหัดเล่นดนตรี
ót hàt lên don-dtree
Ot practices music
เพราะมี ใจรัก ในเสียง เพลง
prór mee jai rák nai sĭang playng
because he has love music
เสียงดนตรีบรรเลง
sĭang don-dtree ban-layng
Music making
เป็นส่วนหนึ่ง ของชีวิตอ๊อด
bpen sùan nèung kŏng chee-wít ót
is a part of Ot’s life.
เราร่วมกันบรรเลง บทเพลง
rao rûam gan ban-layng bòt playng
Together we make music/songs
กล่อมโลก ให้สดใส
glòm lôhk hâi sòt săi
to soothe the world so it’s bright and cheerful
คลายความหงอยความเหงา
klaai kwaam ngŏi kwaam ngăo
alleviating listlessness, loneliness,
ความเศร้า ความทุกข์และความโศก
kwaam sâo kwaam túk láe kwaam sòhk
depression, suffering, and sadness

แล้วอยู่มาวันหนึ่ง ฉัน จึงมาเข้า ใจ
láew yòo maa wan nèung chăn jeung maa kâo jai
Then there came a day that made me understand
มีกระถางต้นไม้ ปลิว ข้าม หลังคา
mee grà-tăang dtôn máai bpliw kâam lăng kaa
A potted plant blew off the rooftop
ตก ลงมา กลาง วง ตรงฉันพอดี
dtòk long maa glaang wong dtrong chăn por dee
It fell down in the middle of the group, precisely where I was
ทั้งดอก ไม้กระถาง ก้อน ดินและเสียงด่า
táng dòk máai grà-tăang gôn din láe sĭang dàa
both the chunks of flowerpot and dirt . . . also the sound of swearing

ดูเวลาก็ปา เข้าไป สองยาม
doo way-laa gôr bpaa kâo bpai sŏng yaam
It seemed the time was nearly midnight
ฉันจึงยิงคำถาม ถาม เจ้า ของดอกไม้
chăn jeung ying kam tăam tăam jâo kŏng dòk máai
And so I shot the question, asking the owner of the flowers,
ถามว่าเสียงของฉันมีแววแค่ไหน
tăam wâa sĭang kŏng chăn mee waew kâe năi
“So you think my singing has some potential?”
เสียงตอบมาไกลไกล ว่าเลิก ร้องจะดี กว่า…
sĭang dtòp maa glai glai wâa lêrk róng jà dee gwàa …
The sound of the answer came from far away, “To quit singing would be better.”